Lokatorka Wildfell Hall

Nie ważne, czy akcja powieści toczy się w dziewiętnastym wieku, czy współcześnie, sytuacje powtarzają się jakby ludzkość nie wyciągała właściwych wniosków z popełnianych błędów przodków. To prawdopodobnie nigdy się nie zmieni, pewne zachowania są i będą. Dlaczego o tym piszę? Otóż w książce „Lokatorka Wildfell Hall’, typowej powieści z XIX wieku, właśnie z takimi życiowymi błędami mamy do czynienia.

Lokatorka Wildfell Hall to opowieść o nieudanym małżeństwie, napisana realistycznie i nie dająca się sklasyfikować jako typowy romans.
Do pewnego dworu wprowadza się dość tajemnicza kobieta, początkowo robiąca wrażenie wdowy. Jak to na ogół bywa, za sprawą plotek i domysłów okolicznej społeczności, tajemniczość zamienia się w niemoralne zachowania kobiety w przeszłości. Prawda jednak, w przeciwieństwie od plotek, jest zgoła inna, a poznajemy ją z pamiętnika bohaterki, czytanego przez niejakiego Gilbeta.

Młoda dziewczyna zakochana, zauroczona miłością, nie słuchająca cennych rad ciotki, wychodzi za mąż. Dość szybko romantyczne zauroczenie pryska niczym bańka mydlana, pozostaje cierpienie i udręka. Miłość nie wystarczyła, przysięga małżeńska zamiast być radosnym podsumowaniem uczuć i drogą na słodką kontynuację, stała się pierwszym krokiem w stronę przepaści, początkiem bólu i cierpienia.

Książka w przyjemnym klimacie, jednak trochę się zawiodłam, była dla mnie momentami zbyt rozwlekła, nawet pomimo tego, że nie jestem fanką książek o wartkiej akcji.  Na szczęście styl pisania autorki wynagrodził te ciągnące się chwile.
Warto po nią sięgnąć, poznać ówczesny status społeczny kobiet, kiedy to były uznawane tylko jako własność męża, bez prawa głosu i własnego zdania. Można zastanowić się ile zmieniło się w czasach współczesnych, ile i w jakim kierunku. Bo jak pisałam na początku, pewne zachowania, typu zauroczenie, błędy młodości, są stare jak świat i pewnie długo jeszcze będą się przytrafiać. Natomiast temat niezależności kobiet zmienił się dość mocno, a to między innymi, dzięki takim osobom, jak autorka powieści Anne Brontë, której książka po raz pierwszy została wydana pod męskim nazwiskiem Acton Bell.

Cytaty z książki:

„Czy silnym jest ten, który przezwyciężając wielkie trudności, dokonuje zadziwiających czynów, choć robiąc to z wielkim wysiłkiem i narażając się na zmęczenie, czy ten, który spędza cały dzień, siedząc w fotelu, przegrzebując tylko od czasu do czasu żar w kominku i wkładając jedzenie do ust?”

„Męskim głupcom i grzesznikom nigdy nie zabraknie kandydatek na zony, skoro tak wiele kobiet dorównujących im charakterem chodzi po świecie.”

„… nadzieja kończy się dopiero wtedy, gdy kończy się życie.”

„Czasem spoglądając komuś głęboko w oczy można poznać jego duszę na wskroś i dowiedzieć się o nim więcej w ciągu godziny niż o innych w ciągu całego życia.”

„(…) nawet największa przepaść społeczna dzieląca dwoje kochających się ludzi jest niczym wobec zgodności myśli i uczuć oraz jedności serc i dusz.”

„Nasamprzód przyjrzyj się jego wnętrzu i kochaj dopiero wtedy, gdy spodoba ci się to, co tam widzisz.”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *