Obserwatorzy świata - kontynuacja

Rozpędziłam się z rysowaniem, jak mało kiedy. Zwłaszcza ostatnim okresie, kiedy priorytetowo traktowałam miniatury. Powód był oczywiście związany z chorobą Parkinsona. Pisząc dokładniej, zajęcie absorbujące obie dłonie jest zdecydowanie lepsze. 

Działając trochę na złość panu p. rysuję, mimo wszystko. Coraz trudniej jest mi nazwać to relaksem, choć zdarzają się jeszcze takie momenty, że zapominam o chorobie. Tych momentów jest jednak zdecydowanie za mało, ale cieszy mnie nawet taka mini dawka. 

A ostatnie rysunki, te oczy... obserwatorów świata. Co tu o nich pisać, je trzeba oglądać. ツ To znaczy można, bo trudno komukolwiek narzucać oglądanie. I może na tym dzisiaj skończę pisanie, bo coś mi się wydaje, że nic mądrego nie wystukam na klawiaturze, ani nie powiem do mikrofonu. 











Wszystkiego dobrego, Deni

Komentarze

  1. Są niesamowite!!! Mają tak bogatą wymowność, że właściwie każdy może interpretować je na własny sposób. Po prostu piękne i oryginalne!!!
    Uściski Danusiu!

    OdpowiedzUsuń
  2. Oj tak, są cudowne i jedno z nich moje. Podziwiam codziennie i napatrzeć się nie mogę. Pozdrawiam serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wiesz... a ja się bardzo cieszę, jak na moje rysunki patrzą przyjazne oczy. Pozdrawiam :)

      Usuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za Twój komentarz.ツ
Mam nadzieję, że mój wpis był pomocny. Jeśli Twój komentarz będzie wymagał odpowiedzi, postaram się to zrobić jak najszybciej. A może chcesz poczytać coś innego? Na blogu jest cała masa materiałów.

Popularne posty z tego bloga

6 kroków w neurografice

24 proste wzory Zentangle

Neurografika jako forma relaksu